Connect with us

Czego szukasz?

Formuła 1

Jedyna kobieta, która wygrała wyścig w bolidzie F1. Poznaj Desiré Wilson

Formuła 1 zna pięć przypadków, kiedy to Panie przystępowały do weekendu GP w roli pełnoprawnych zawodniczek MŚ. Niestety nie udało się im zwojować zbyt wiele, ale za to część z nich odnosiła sukcesy w innych seriach wyścigowych. Zdarzyło się nawet tak, że Desiré Wilson wygrała wyścig w bolidzie F1. Jak i kiedy do tego doszło? Odpowiedź poznacie w tym artykule.

Desire Wilson jedyna kobieta która wygrała wyścig w bolidzie f1
Zdjęcie archiwalne / Desire Wilson triumfująca w Aurora F1 Series w 1980 roku

Historia słynnej zawodniczki z RPA jest bardzo bogata, ponieważ poza rywalizacją za sterami bolidów jednomiejscowych posmakowała też innych kategorii. Desiré Wilson rywalizowała chociażby w mistrzostwach Endurance, 24h Le Mans, IndyCar, GT-kach czy samochodach turystycznych. Jednakże w większej mierze skupimy się na jej startach w różnych formułach. Oto więc jedyna kobieta, która wygrała wyścig w bolidzie F1.

Desiré Wilson: Krótka sylwetka

Desiré Randall Wilson urodziła się 26 listopada 1953 roku w Brakpan, w Republice Południowej Afryki. Jej kariera zaczęła się dość nietypowo, ponieważ od… miniaturowych samochodów. Mając 12 lat, w 1967 roku wzięła ona udział w wyścigu tego rodzaju pojazdów w swojej ojczyźnie i zajęła 2. miejsce. To skłoniło ją do tego, żeby na poważnie myśleć o karierze kierowcy wyścigowego. Ostatecznie młoda Desiré zdecydowała się na poważne ściganie w 1972 roku. Wybór padł na Południowoafrykańską Formułę Vee. Niestety trudno o dokładne statystyki odnośnie pojedynczych osiągnięć, ale za to wiemy, że w latach 1973 i 1974 była odpowiednio czwarta i druga w „generalce”. Po pierwszych sukcesach jeszcze jako Randall dobrze szło jej w Formule Ford. W 1975 i 1976 roku zdobyła dwa razy mistrzostwo tego czempionatu w RPA. Dopiero później zdecydowała się rywalizować w Europie.

Warto nadmienić, że w 1976 roku wyszła za mąż za Alana Wilsona. Był on jej przyjacielem, z którym dzieliła pasję do motorsportu. Alan Wilson został architektem i założył firmę, która zajmowała się planami konstrukcji i przebudowy torów wyścigowych. Małżonkowie do dziś udzielają się w tym temacie. Wracając jednak do kariery Desiré Wilson, to po przeprowadzce na Stary Kontynent radziła sobie nadzwyczaj dobrze. W 1977 roku ścigała się w trzech seriach: Beneluxsańskiej, Holenderskiej i Brytyjskiej Formule Ford 2000. We wszystkich zajęła 3. lokaty na koniec. W 1978 roku spróbowała swoich sił w USAC Mini-Indy Series i wywalczyła nawet 2 „oczka” w jedynym starcie. Tamten rok stał jednak pod znakiem rywalizacji w Aurora F1 Series, gdzie szło jej przyzwoicie. Jedno podium (3. miejsce w Thruxton) i 10. miejsce w „generalce” za sterami Ensign N175. Postęp przyszedł w 1979 r. po przesiadce do Tyrrella 008 – 7. miejsce i 4 podia.

ZOBACZ TAKŻE
Bolidy F1 w innych seriach wyścigowych. Nieoficjalne GP, ROC i sprinty

Jedyna kobieta, która wygrała wyścig w bolidzie F1. Historyczna chwila

Jeszcze lepiej było w trzecim sezonie, gdy wypróbowała Wolfa WR4. Sezon 1980, w Brytyjskiej F1, zakończyła na 6. miejscu w „generalce”. I to pomimo opuszczenia 5 wyścigów. Kampania rozpoczęła się dla niej nie najlepiej, bo od odpadnięcia w Oulton Park. Nikt nie spodziewał się jednak tego, że w drugiej rundzie będzie aż tak tak dobrze. 7 kwietnia, podczas zmagań Evening News Trophy na torze Brands Hatch, Desiré Wilson pojechała zawody życia. Reprezentantka RPA przeszła do historii jako jedyna kobieta, która wygrała wyścig w bolidzie F1.

Co ciekawe, do tamtego momentu Wilson mogła się pochwalić już 5 podiami, ale były to tylko 3. lokaty. Za to historycznej kampanii oprócz wspomnianego triumfu dorzuciła 2. miejsce w Thruxton. Następnie nie startowała, ale po powrocie na Mallory Park zajęła 3. lokatę. Jednocześnie było to jej ostatnie podium w Aurora F1 Series i zarazem Brytyjskiej Formule 1. Ostatni jej start przypadł na Brands Hatch, ale tym razem nie powtórzyła sukcesu z poprzedniej rundy sezonu 1980 na tym obiekcie.

Debiut i jedyne podejście w MŚ F1

W lipcu 1980 roku Desiré Wilson uskrzydlona startami w Aurora F1 Series postanowiła spróbować się w głównej Formule 1. Reprezentantka RPA porozumiała się z ekipą RAM Racing, która przygotowała dla niej Williamsa FW07 z 1979 roku. Jej występ przypadł na GP Wielkiej Brytanii, które było rozgrywane na szczęśliwym dla niej Brands Hatch.  Niestety tym razem szczęście się nie uśmiechnęło, ponieważ Desiré Wilson nie zakwalifikowała się do wyścigu F1. Tak też zakończył się jej epizod w Mistrzostwach Świata. O dziwo nie był to jej pierwszy i jedyny sprawdzian z najszybszymi kierowcami globu, ponieważ w 1979 roku wystartowała z nimi w nieoficjalnej rundzie. Chodziło o Race of Champions na torze Brands Hatch, podczas którego zajęła solidne 9. miejsce za sterami Tyrrella. Po nieudanym GP Wielkiej Brytanii 1980 sprawdziła się jeszcze podczas nieoficjalnego GP RPA 1981, niestety odpadła przez awarię skrzyni biegów. To był jej ostatni raz w bolidzie F1.

Desire Wilson podczas kwalifikacji f1 gp wielkiej brytanii 1980

Fot. Алексей Грушко | #электроянварь / Twitter

ZOBACZ TAKŻE
Numer 13 w F1. Nikomu nie przyniósł nic dobrego

Jedyna kobieta, która wygrała wyścig w bolidzie F1. Próby podboju Daytony, Sebring, Indy 500, CART i turystyków

Jedyna kobieta, która wygrała wyścig w bolidzie F1, nie odpuszczała. Desiré Wilson szukała swojej ścieżki dalszej kariery. Już w 1980 roku oprócz rywalizacji w Aurora F1 Series i próbie kwalifikacji do GP Wielkiej Brytanii, miała udane początki w endurance. W World Challenge for Endurance Drivers zaliczyła 3 wyścigi, w których 3-krotnie zdobywała PP i  2 wygrała. Oprócz tego dobrze poszło jej w GP Makau – 6. miejsce. Do zapomnienia za to było 8 występów w AFX w Nowej Zelandii w Formule Pacific.  Od 1981 roku Wilson nie osiągała już zbyt dużych sukcesów, ale nie można było jej odmówić próbowania różnych rzeczy.

Desiré Wilson startowała w Formule Atlantic, gdzie podtrzymywała kontakt z single-seaterami. Nie osiągała jednak znaczących sukcesów w 1981 roku, w którym to też spróbowała sił w nieoficjalnym GP RPA w F1. Po tych doświadczeniach skupiła się głównie na sportscarach, ale też nie zamierzała rezygnować z innych marzeń. W latach 1983-1986 startowała w serii CART, ale jej najlepszym występem była 10. lokata. Ponadto w okresie 1982-1984 spróbowała swoich sił w Indianapolis 500, ale ani razu się nie zakwalifikowała. Znacznie lepiej wyglądało to w endurance. Lata 1982, 1983 i 1991 pokazywała się z dobrej strony w 24h Le Mans. Dwa razy miała jednak pecha, dlatego też pozytywnie wspominać może edycję z 1983 roku, kiedy z zespołowymi kolegami zajęła 7. miejsce. Inne dwa ważne wyścigi Endurance – Daytona i Sebring – okazały się na tyle pechowe, że żadnego nie ukończyła.

ZOBACZ TAKŻE
To ona sprawia, że kierowcom przed kamerą miękną nogi. Kobiety F1 - Federica Masolin

Podsumowanie

Generalnie starty w IMSA, pierwszym FIA WEC, Indy Lights, Brytyjskiej F3000 czy turystykach były nieudane. Desiré Wilson nie wróciła już nigdy na wyścigowe podium. Jej kariera potrwała jednak aż do końca 1999 roku, kiedy sprawdziła się w SpeedVision World Challenge – GT. Później pozostała aktywna w motorsporcie i działała na rzecz płci pięknej czy budowy torów. Wilson została też swego rodzaju ambasadorką Kobiecej Formuły 3, czyli W Series.

5/5 (liczba głosów: 6)
Skomentuj

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Reklama