Nasze profile w mediach społecznościowych

Motorsport

Historia IndyCar – Akt III – CART

Trzecia część historii IndyCar została poświęcona losom Championship Auto Racing Teams. Była to organizacja założona przez szefów kilku ekip – miała początkowo walczyć o prawa zespołów startujących w USAC. Jednak, gdy rozmowy z organem zarządzającym zakończyły się fiaskiem, CART utworzyło własne mistrzostwa.

Opublikowano

w dniu

Fot. ohlins.com / Juan Pablo Montoya (CART, 1999)

W 1991 roku CART po raz pierwszy zagościła w Australii, gdzie rozegrana została otwierająca sezon runda na ulicznym torze Surfers Paradise. W kalendarzu pojawił się również drugi wyścig w Kanadzie odbywający się na ulicach Vancouver.

Tymczasem prezes toru Indianapolis Motor Speedway, Tony George podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat serii CART. W 1991 roku zaproponował władzom mistrzostw utworzenie nowego składu zarządu, którego członkami mieliby zostać szefowie ekip, dostawcy oraz właściciele torów. Pomysł George’a został jednak odrzucony, a on sam dostał miejsce w zarządzie, jednak bez prawa głosu.

W 1993 do serii dołączył Nigel Mansell i sięgnął po tytuł pokonując Emersona Fittipaldiego. Brytyjczyk został pierwszym kierowcą, który wywalczył mistrzostwo w swoim debiutanckim sezonie. Były kierowca Formuły 1, Alex Zanardi zdominował lata 1997-1998. Jego zespołowy kolega, Jimmy Vasser, który sięgnął po tytuł w 1996, był ostatnim mistrzem ze Stanów Zjednoczonych.

Fot. motor24pt / Nigel Mansell przed wyścigiem Indianapolis 500 w 1993 roku

Podczas wyścigu w Michigan w 1995 roku poważny wypadek miał startujący gościnnie Danny Sullivan, w wyniku którego doznał złamania miednicy. Wówczas Amerykanin postanowił zakończyć karierę kierowcy wyścigowego, zostając konsultantem telewizyjnym.

W sezonie 1996 doszło do tragicznego wypadku podczas wyścigu na torze w Toronto. Pod koniec rywalizacji Jeff Krosnoff zderzył się ze Steffanem Johanssonem. Bolid Amerykanina wzbił się następnie w powietrze i uderzył w siatkę odgradzającą tor przerywając ją. Kierowca uderzył następnie w rosnące w pobliżu toru drzewo oraz słup oświetleniowy. Jeff Krosnoff zginął na miejscu. W wypadku śmierć poniósł również porządkowy Gary Avrin, który został uderzony kołem z bolidu Krosnoffa, a Barbara Johnson została niegroźne ranna i tego samego dnia mogła wrócić do domu.

Kalendarz tego sezonu składał się z 16 rund, a nowością był pierwszy w historii serii wyścig w Brazylii rozegrany na owalu Autódromo de Jacarepaguá.

Tymczasem utworzona w 1994 roku przez George’a organizacja Indy Racing League stworzyła w 1996 własne mistrzostwa. Kalendarz początkowo składał się wyłącznie z torów owalnych, a za sprawą “przepisu 25/8”, 25 miejsc na starcie Indianapolis 500 było zarezerwowane dla zawodników regularnie rywalizujących w IRL.

W marcu 1996 roku CART wniosło pozew do sądu przeciwko Indianapolis Motor Speedway w celu ochrony opatentowanego znaku IndyCar, który tor próbował pozyskać. W kwietniu własny pozew złożyło Indianapolis posiadające prawa do nazwy IndyCar, chcąc uniemożliwić władzom CART korzystanie ze znaku. Ostatecznie osiągnięto porozumienie, zgodnie z którym CART miało zrezygnować z korzystania ze znaku po 1996 roku. Natomiast IRL nie mogło go wykorzystać przed 2002 rokiem. W związku z tym władze serii musiały zrezygnować ze stosowanego przez nich od lat na startujące w serii bolidy zwrotu “Indy Car”, zastępując go używanym za czasów AAA określeniem “Champ Car”.

Zespoły CART postanowiły zbojkotować wyścig w Indianapolis. Tymczasem władze serii utworzyły konkurencyjne dla Indy 500 zawody U.S. 500 na torze Michigan. Impreza odbywała się w dzień wyścigu w Indianapolis, nie była jednak transmitowana przez żadną z telewizji, a frekwencja na trybunach była niska. Na starcie wyścigu doszło do karambolu z udziałem 10 kierowców. Zawodnicy, którzy odpadli z rywalizacji, otrzymali jednak możliwość przystąpienia do restartu, wykorzystując zapasowe bolidy swoich ekip. W kolejnym roku postanowiono przenieść wyścig na inny termin, a nazwa U.S. 500 była używana do 1999 roku.

Fot. usacracing.blog.hu / Wypadek podczas startu wyścigu U.S. 500 w Michigan w 1996 roku

W 1997 roku zorganizowano rundę na torze w Gateway w przeddzień zawodów na Indianapolis, lecz ten wyścig również nie cieszył się zbyt dużą popularnością wśród kibiców. Tymczasem Tony George zmienił przepisy techniczne wyścigu Indianapolis 500 uniemożliwiając samochodom CART na udział w rywalizacji. Decyzja ta spowodowała spadek frekwencji na trybunach oraz oglądalności telewizji. Zawody te stanowiły początkowo główny atut IRL, seria zaczęła jednak umacniać swoją pozycję poprzez wyścigi na Charlotte i w Teksasie.

W 1998 roku, władze CART postanowiły wypuścić akcje, które przyniosły 100 milionów dolarów przychodu. W kalendarzu po raz pierwszy w historii serii pojawiła się runda w Japonii rozgrywana na owalnym torze Motegi. Doszło także do zmian w regulaminie technicznym serii – na tory owalne wprowadzony został płat Handforda – dodatkowy element zwiększający opór aerodynamiczny i zmniejszający prędkość. Spowolnienie pojazdów nie uchroniło jednak przed tragedią, do której doszło podczas wyścigu w Michigan. Na 175. okrążeniu Adrián Fernández uderzył w ścianę, a koło, które odpadło z jego bolidu, przeleciało nad ogrodzeniem i wpadło w kibiców. W wypadku zginęły rzy osoby, a sześć zostało rannych.

W 2000 roku zespół Chipa Ganassiego postanowił wystawić dwa bolidy w Indianapolis 500 dla Jimmy’ego Vassera oraz Juana Pablo Montoyi. Kolumbijczyk prowadził przez 167 okrążeń i wygrał wyścig. Rok później w Indy pojawił się również zespół Penske.

Tymczasem coraz większą popularność zdobywał wyścig Indycar na torze w Teksasie. Władze CART broniąc swojej pozycji najważniejszej serii wyścigowej w USA podpisały kontrakt z Texas Motor Speedway, gdzie w 2001 roku miał być rozegrany wyścig Firestone Firehawk 600. Jednak łagodne i mocno nachylone łuki toru w połączeniu z szybszymi od pojazdów Indycar bolidami CART poskutkowały powstaniem silnych przeciążeń oddziałujących na kierowców. Po treningach zawodnicy zaczęli skarżyć się na zawroty głowy i dezorientację. Podczas spotkania kierowców 21 z 25 sportowców przyznało się do odczuwania negatywnych skutków przeciążenia. Władze serii nie były w stanie w tak krótkim czasie znaleźć rozwiązania, które pozwoliłoby spowolnić bolidy.

W związku z tym wyścig został początkowo przesunięty, a następnie odwołany. Władze były chwalone za nienarażanie zawodników na niebezpieczeństwo, jednak impreza przyniosła spore straty wizerunkowe. Podczas procesu sądowego wyszło na jaw, że szef Texas Motor Speedway nalegał na zorganizowanie testów przed wyścigiem, lecz władze odmówiły. Ostatecznie włodarze serii musieli zapłacić 5-7 mln dolarów odszkodowania władzom toru. W ostatnim kwartale 2001 roku CART zanotowało stratę wynoszącą 1,7 mln dolarów.

Kolejnymi nowościami sezonu 2001 był powrót serii do Meksyku, a także dwie rundy w Europie, gdzie w odstępie tygodnia rozegrane zostały wyścigi na Lausitzringu i Rockingham. Podczas rywalizacji w Niemczech poważny wypadek miał Alex Zanardi, który obrócił się opuszczając aleję serwisową na 142 okrążeniu. Wówczas w jego bolid wpadł Alex Tagliani. Z powodu odniesionych obrażeń lekarze amputowali Zanardiemu obydwie nogi. W 2003 roku wyścig w Wielkiej Brytanii został przeniesiony z Rockingham na Brands Hatch Indy, a w 2004 zarówno Wielka Brytania, jak i Niemcy wypadły z kalendarza.

Fot. CART / Wyścig CART na torze Rockingham w 2001 roku

Skomentuj

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Reklama
Reklama



Reklama