Na wstępie chcemy zaznaczyć, że przyjrzymy się głowie seriom, w których kobiety rywalizują przeciw mężczyznom. Dlatego też mniej uwagi poświęcimy W Series czy damskim mistrzostwom świata w motocrossie.
Oczywiście należy wyróżnić to, że Jamie Chadwick obroniła tytuł W Series. Brytyjka ma szansę na rozwój kariery w wyścigach endurance lub serii IndyCar. Jednakże trzeba też zaznaczyć, że Alice Powell oraz Beitske Visser były jej godnymi rywalkami. Chadwick startowała w tym roku także w Extreme E, gdzie w duecie ze Stephane Sarrazinem wyzwanie było nieco trudnejsze. Jednakże tu należy zwrócić uwagę na specyfikę samej serii, która zdecydowanie różni się względem chociażby Rallycrossu, któremu najbliżej do Extreme E. Będąc w W Series należy pochwalić jej najbliższą rywalkę. Alice Powell na przestrzeni całego sezonu zaprezentowała bardzo równą formę i tym samym poprawiła swój wynik z sezonu 2019. Wówczas Brytyjka zdobyła trzecie miejsce na koniec sezonu.
Beitske Visser
Ona i Sophia Floersch wraz z Tatianą Calderon stanowiły skład załogi Richard Mille Racing w LMP2 w tym sezonie w FIA WEC. Jednakże z tej trójki trzeba przyznać, że to Niemka i Holenderka zrobiły najlepsze wrażenie. Oczywiście trzeba nadmienić to, że zespołowi bliżej było do załóg Pro-Am niż pełnoprawnego LMP2. Jednakże trzeba zwrócić też uwagę na poziom jaki prezentuje ta klasa. Druga rzecz to doświadczenie – to jest zaledwie drugi rok dla tej załogi w wyścigach endurance. Nie pomagał też fakt, że Signatech Alpine – które obsługuje zespół – dzieliło swoją uwagę na ten zespół oraz ekipę w klasie Hypercar. Floersch oraz Visseer pokazały dobrą dyspozycję kilkukrotnie zdobywając szóste miejsce w wyścigach FIA WEC. Dodatkowo zdarzało im się też bardzo sprawnie walczyć w tłoku z czołowymi załogami LMP2.
Nie wiemy, czy projekt damskiej załogi doczeka się kontynuacji w przyszłym sezonie. Tu Richard Mille mówi, że może rozważyć dodanie męskiego zawodnika do składu. Jednakże nadal w tej załodze mielibyśmy widywać przynajmniej jedną kobietę.
… i Sophia Floersch
Niemka wzbudza czasem skrajne emocje za pomocą swojej aktywności w mediach społecznościowych. Podsumowaliśmy już jej sezon w FIA WEC, ale to nie wszystko jeśli chodzi o rok 2021 w jej wykonaniu. Była zawodniczka F3 startowała także w DTM Audi Abt. Jednakże tutaj było mniej powodów do radości Floersch zdobyła zaledwie osiem punktów, kończąc sezon na osiemnastej pozycji. Oczywiście tak jak wspomnieliśmy – tu raczej nie ma powodów do zadowolenia. Jednakże należy zwrócić uwagę na to, że zdecydowana większość miała wcześniej doświadczenia z pojazdami GT3, które zastąpiły drogie samochody Class One w tym sezonie. Większość kierowców, spoza czołówki również nie miała szczególnego obycia z tego typu pojazdami. Z drugiej strony, gdy pojechała w 4H Portimao dla Algarve Pro w klasie LMP2 to zdecydowanie trzeba pochwalić jej wkład w podium, jakie wówczas wywalczył jej zespół.
Jednakże, co trzeba też wyróżnić w Sophii Floersch, to fakt, że prawdopodobnie wzbudziła zainteresowanie wśród zespołów LMP2 w FIA WEC. Niemka testowała ostatnio dla takich ekip jak WRT czy Prema. Jako zawodniczka ze srebrną licencją może być łakomym kąskiem dla takich zespołów.
Iron Lynx aka Iron Dames
Włoski zespół narobił w tym roku szumu w wyścigach endurance, w których skupiali się na klasach GT. Jednym z najważniejszych kroków było dla nich w tym roku uniezależnienie się od AF Corse oraz przejęcie zespołu Prema. Jednakże trzeba też podkreślić to jak zaangażowali się oni w promocję kobiet w motorsporcie. W tym celu włoski zespół powołał ekipę Iron Dames, która wystawiała w tym roku jeden samochód w klasie GTE w ELMS. Tu należy zwrócić uwagę na to jak często ta załoga walczyła w pierwszej czwórce w stawce dziewięciu załóg. W pierwszym wyścigu sezonu 2021 ta ekipa wywalczyła czwarte miejsce, natomiast w dwóch kolejnych wyścigach było sporo pecha, przez którego kobieca załoga nie zdobyła punktów. Panie zdołały zamknąć sezon mocnymi wynikami jakimi były dwa podia, nad którymi ta załoga musiała się napracować. Czy program ma szansę na kontynuację w przyszłości? Niczego jeszcze nie potwierdzono, ale można być dobrej myśli.
A jakie zawodniczki mieliśmy tu okazję obejrzeć?
Chociażby Rahel Frey, Sarah Bovy czy Manuela Gostner. Kogo najbardziej warto tu wyróżnić z tej trójki? Osobiście wskazałbym na panią Bovy. Ona zaimponowała równym tempem oraz walką na torze – szczególnie podczas rywalizacji o podium w 4H Spa. Belgijka mocno skorzystała tu na swoim doświadczeniu w motorsporcie i jeśli by się utrzymała w kolejnych latach w tej ekipie to mogłaby stanowić wzmocnienie tego składu.
Mistrzowska Michelle Gatting
Nie wymieniłem duńskiej zawodniczki mówiąc o Iron Dames, ponieważ zasługuje ona na osobą wzmiankę. Gatting nie tylko startowała w ELMS, ale i w Ferrari Challenge Europe. W obydwu tych seriach zrobiła mocne wrażenie. W mistrzostwach Europy stanowiła podstawę załogi Iron Dames, którą później wzmocniono dodaniem Sary Bovy do załogi. Natomiast jeśli chodzi o europejski puchar Ferrari to tu należy wyróżnić to, że Michelle Gatting zdobyła tytuł w tej serii. Czy to osiągnięcie może stanowić trampolinę do dalszego awansu? Niekoniecznie, ale może to dać chociażby dodatkowego kopa znacznie młodszym zawodniczkom, które dopiero uczą się wyścigowej sztuki.
Skoro mówimy o juniorach
Oczywiście trzeba wspomnieć o inicjatywie Girls on Track. Obecnie trwa edycja 2021/2022 i ostatnio poznaliśmy nazwiska czterech finalistek tego programu. Natomiast siódmego grudnia poznamy nazwiska zwyciężczyń tego programu w swoich kategoriach wiekowych. Chiara Battig oraz Milla Sjostrand walczą o dodatkowe wsparcie na starty w kartingu. Natomiast Ivana Richards oraz Maria Germano Neto rywalizują o fotel w F4 w ekipie Iron Dames oraz o miejsce w Ferrari Driver Academy. Rok temu tę nagrodę wywalczyła Maya Weug, która miała trudny debiut we włoskiej F4 w tym sezonie. Z jednej strony nie zdobyła punktów w głównej klasyfikacji kierowców. Natomiast z drugiej strony pokonała ona Hamdę Al Qubasi w klasyfikacji kobiet, choć jej rywalka w głównej klasyfikacji kierowców zdobyła ponad dwadzieścia punktów i zameldowała się w pierwszej siedemnastce mistrzostw. W punktacji debiutantów Weug zajęła siódme miejsce.
Simona de Silvestro i damska załoga w Indy 500
To był ciekawy pomysł. W tym roku na starcie legendarnego wyścigu Indianapolis 500 pojawiła się wyjątkowa załoga złożona niemal w całości z kobiet. Zawodniczką była Simona de Silvestro, którą kibice pamiętają z Formuły E, V8 Supecars czy roli kierowcy rozwojowego w Sauberze. Natomiast wsparcia technicznego udzielił Team Penske. Sam zespół nie zrobił szczególnego wrażenia pod względem sportowym, ponieważ de Silvestro zakwalifikowała się do wyścigu jako ostatnia. Natomiast w wyścigu Szwajcarka jechała z tyłu stawki i odpadła w końcówce po kolizji. Jednakże z punktu widzenia marketingowego ekipa Beth Paretty wykonała ważne zadanie. Dali oni bowiem do zrozumienia, że damska załoga jest w stanie zakwalifikować się do jednego z największych wyścigów samochodowych na świecie.
Kończąc temat należy jeszcze wyróżnić pomysł Sebastiaa Vettela. Niemiec przed GP Arabii Saudyjskiej zorganizował wyścig kartingowy dla kobiet. W kontekście sytuacji związanej z prawami kobiet na Bliskim Wschodzie jest ona bardzo istotna. Zdecydowanie w tym roku zdarzyło się kilka sukcesów. Czy rok 2022 będzie kolejnym takim krokiem na drodze do zwiększenia udziału kobiet w motorsporcie? Przekonamy się.