Nasze profile w mediach społecznościowych

Motorsport

Historia IndyCar – Akt IV – IRL

Poprzednia część artykułu opisywała losy CART, które zakończyły się upadkiem serii w 2008 roku i połączeniem z IndyCar. Mimo swojej ogromnej popularności na początku lat 90. mistrzostwa te poległy w walce z konkurencyjną serią IRL.

Opublikowano

w dniu

Fot. racevideoindex.com / Indy 200 Mid-Ohio 2017

Organ zaliczył kolejną wpadkę podczas rozgrywanego dwa tygodnie później wyścigu w Teksasie. Podczas neutralizacji na 140. okrążeniu elektroniczny system pomiaru nie uwzględnił okrążenia Arie Luyendyka a także kilku innych kierowców. Według pokazywanych przez niego wyników liderem został Tony Stewart, który jednak nie ukończył wyścigu z powodu awarii silnika, jaka spotkała go na dwa okrążenia przed metą. W takiej sytuacji jako lidera uznano Billy’ego Boata, który jako pierwszy ujrzał flagę w szachownicę i został ogłoszony zwycięzcą wyścigu. Luyendyk złożył protest twierdząc, że to on wygrał zawody. Po obejrzeniu nagrań sędziowie stwierdzili, że Holender pokonał o jedno okrążenie więcej od pozostałych kierowców. Organizatorzy zrewidowali więc wyniki, a Luyendyk został zwycięzcą wyścigu True Value 500. Tydzień później w związku z tymi dwoma wydarzeniami, USAC zostało odsunięte od organizacji IRL, a jego rolę przejął samodzielny organ Indy Racing League.

W latach 1997-1999 ekipy CART nie rywalizowały w Indianapolis. Umożliwiło to start wielu amerykańskim zawodnikom, którzy nie mieli szans na walkę z kierowcami serii Championship Auto Racing Teams. Jednak brak czołowych zawodników, znanych sponsorów oraz szybszych samochodów Champ Car przyczynił się do spadku popularności wyścigu i zmniejszenia frekwencji na trybunach oraz oglądalności w telewizji. Pozycja mistrzostw CART nie została natomiast osłabiona przez ten rozłam. Większość czołowych kierowców i zespołów nie opuściło serii, a jedynym atutem IRL był wyścig Indianapolis 500. Seria ta zaczęła jednak budować swoją pozycję poprzez wyścigi w Charlotte i Teksasie.

W 1999 r. podczas wyścigu na Charlotte doszło do tragicznego wypadku, w wyniku którego śmierć poniosło trzech kibiców. Na 62. okrążeniu z powodu awarii zawieszenia rozbił się Stan Wattles, a następnie wpadł na niego John Paul Jr. Urwane tylne koło z bolidu Paula Jr przeleciało nad ogrodzeniem i wpadło w trybuny. Po przejechaniu kilku okrążeń za samochodem bezpieczeństwa główny menadżer obiektu, Humpy Wheeler zdecydował o przerwaniu zawodów. W związku z tym, że nie przejechano połowy dystansu, wyścig oficjalnie uważa się za nierozegrany. Po wypadku dodano do konstrukcji bolidów linki mocujące koła, zmodyfikowano również siatki na torze zaginając ich górną część do wnętrza toru.

Kolejny poważny wypadek miał miejsce 6 stycznia 2000 roku. Wówczas to Sam Schmidt rozbił się podczas przedsezonowych testów na Walt Disney World Speedway. W wyniku wypadku kierowca doznał paraliżu czterokończynowego. Pierwsze pięć miesięcy po wypadku spędził podłączony do respiratora. Mimo, że został zmuszony do zakończenia kariery kierowcy, powrócił on do motorsportu jako szef zespołu wyścigowego Sam Schmidt Motorsports.

Sezon 2000 miał składać się z 10 rund, lecz budowa owalu na lotnisku w Cleveland nie doszła do skutku, a obiekt w konfiguracji drogowej znalazł się ostatecznie w kalendarzu CART. Tymczasem startujący w Champ Car zespół Chipa Ganassiego postanowił wystawić dwa bolidy w Indianapolis 500 dla Jimmy’ego Vassera oraz Juana Pablo Montoyi. Kolumbijczyk prowadził przez 167 okrążeń i wygrał wyścig. Mistrzem IRL został natomiast Buddy Lazier.

Fot. nascar-live.eu / Juan Pablo Montoya świętujący triumf w Indy 500 w 2000 roku

Rok później Ganassi przygotował na Indy cztery bolidy, a oprócz niego na starcie stanęły również rywalizujące w CART zespoły Penske oraz Team Kool Green.

W 2002 roku do serii dołączyły ekipy Penske oraz Blair Racing, a rok później w ślad za nimi poszły zespoły Chip Ganassi Racing oraz Andretti Green Racing, a także dwaj dostawcy silników, Honda i Toyota. Infiniti natomiast odeszło z IRL skupiając się na Infiniti Pro Series. Seria IRL zmieniła ostatecznie nazwę na IndyCar. W kalendarzu pojawił się pierwszy zagraniczny wyścig – Indy Japan 300 na torze Twin Ring Motegi w Japonii. Tor Michigan, na którym rozgrywano stanowiący konkurencję dla Indianapolis 500 wyścig U.S. 500, w 2002 roku opuścił CART i znalazł się w kalendarzu IRL.

21 października 2003 roku, w wypadku podczas testów opon na Indianapolis zginął Tony Rena. Podczas pokonywania czwartego okrążenia Amerykanin obrócił się w trzecim zakręcie po czym wzbił się powietrze i uderzył w siatkę. Kierowca zginął natychmiast w wyniku odniesionych obrażeń.

Tragedia miała miejsce nieco ponad tydzień po bardzo poważnym wypadku Kenny’ego Bräcka w kończącym sezon wyścigu w Teksasie. Szwed po kontakcie z bolidem Tomasa Schecktera wzbił się powietrze i wpadł w zabezpieczającą tor siatkę. Jego pojazd rozpadł się na kawałki. Przeciążenie osiągnęło wartość 214 G. Kierowca doznał w wypadku złamania mostka, jednego kręgu, uda oraz kostki. Rekonwalescencja trwała 18 miesięcy.

Fot. indyracereviewer / Wypadek Kenny’ego Bräcka w Teksasie w 2003 roku

W 2004 roku do serii IRL dołączyły startujące w CART ekipy Team Rahal oraz Fernández Racing. Tymczasem Tony George złożył propozycję zakupu upadającej serii CART. Planował on nabycie jednak tylko tych aktywów, które pozwoliłyby zlikwidować serię. W takiej sytuacji dostawcy, którzy nie dostali jeszcze zaległych pieniędzy od właścicieli wspomnianego czempionatu, nie otrzymaliby swojego wynagrodzenia. Swoją ofertę złożyło również Open Wheel Racing Series (OWRS) założone przez Geralda Forsythe’a, Paula Gentilozziego, Kevina Kalkhovena oraz Dana Pettita. Ich oferta była niższa, jednak zapewniała przetrwanie serii i wyregulowanie zaległych rachunków wobec dostawców. W związku z tym, podczas rozprawy 28 stycznia 2004 roku sędzia Frank Otte zadecydował, że nabywcą powinna zostać spółka OWRS.

W 2005 roku seria IRL po raz pierwszy rozegrała wyścig na torze drogowym. w kalendarzu pojawiła się runda na ulicznym torze w St. Petersburgu, gdzie triumfował Dan Wheldon. Kierowcy zawitali również na znane z NASCAR tory Watkins Glen i Sonoma. Dwa lata później do kalendarza dołączyło również Mid Ohio.

Sezon 2006 rozpoczął się od tragicznego wypadku podczas treningu przed otwierającą sezon rundą w Homestead. Ed Carpenter z powodu awarii opony obrócił się i uderzył w ścianę. Następnie w jego bolid wpadł jadący z prędkością 283 km/h Paul Dana. Został on przetransportowany do szpitala Jackson Memorial, gdzie zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Mistrzem tego sezonu został Sam Hornish Jr – który mimo zdobycia takiej samej liczby punktów, co Dan Wheldon, pokonał go większą liczbą zwycięstw.

Fot. open-wheels.com / Sam Hornish Jr. podczas wyścigu na Indianapolis w 2006 roku

W 2007 roku mistrzem został Dario Franchitti, wykorzystując problemy Scotta Dixona. Nowozelandczyk zmierzał po zwycięstwo dające mu mistrzowski tytuł w kończącym sezon wyścigu w Chicagoland, lecz pod koniec ostatniego okrążenia w jego bolidzie skończyło się paliwo, dzięki czemu tytuł powędrował do kierowcy ze Szkocji.

Skomentuj

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Reklama
Reklama



Reklama