Nasze profile w mediach społecznościowych

Samochody

Toyota Previa I – silnik pod przednimi siedzeniami | Klasyka gatunku

Wśród niezliczonych minivanów, które pojawiły się na rynku w ciągu ostatnich trzydziestu lat, Toyota Previa pierwszej generacji z pewnością zajmuje wyjątkowe miejsce. Samochód wyróżniał się nie tylko wyglądem, ale przede wszystkim oryginalną technologią.

Opublikowano

w dniu

Na 28. Tokio Motor Show w 1989 roku Toyota zaprezentowała po raz pierwszy bardzo ciekawego konstrukcyjnie dużego minivana. Toyota Previa pokazała się wtedy światu w formie przedprodukcyjnego konceptu, który – jak się później okazało – był bardzo podobny do produkowanego seryjnie samochodu. Japończycy na własnym rynku nazwali ją Estima, a w Australii nosiła nazwę Tarago. W Europie był jednak znana jako Previa. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa previdenza (przewidujący, dalekowzroczny). Samochód bez wątpienia wyglądał futurystycznie jak na tamte czasy.

Kształty zaprojektowali wspólnie Tokuo Fukuichi z japońskiej siedziby Toyoty i Amerykanin David Doyle z Calty Design Research, całkiem znanego studia projektowego. Previa jest więc całkiem międzynarodowym samochodem. Co ciekawe, patent został zgłoszony w wigilię Bożego Narodzenia 1987 roku.

toyota previa tył

Toyota Previa i jej (nie)typowy silnik

Toyota Previa pierwszej generacji nie wyróżniała się samym silnikiem, ale jego położeniem. Samochód miał klasyczny czterocylindrowy rzędowy silnik, którego na próżno było szukać pod przednią maską. Znajdował się on… pod przednimi siedzeniami pod kątem 75 stopni. Fotele świadomie zostały zaprojektowane jako łatwe w demontażu, dzięki czemu dostęp nie był aż tak bardzo utrudniony. 

Pod maską znajdował się alternator, pompa wspomagania, kompresor klimatyzacji czy wentylator chłodnicy. Dodatkowo wszystkie te jednostki napędzane były dodatkowym wałem pochodzącym z silnika (Toyota używała skrótu SADS – Supplemental Accessory Drive System). Dlaczego zdecydowano się na takie dziwaczne rozwiązanie? Głównym celem było lepsze rozłożenie ciężaru, które jest istotne nawet przy takim rodzinnym autobusiku. Przy wymiarach 4,75 x 1,8 x 1,75 m chciano poprawić właściwości jezdne. 

Wadą Previi były tylko jedne tylne przesuwane drzwi. Jej właściciele i ich pasażerowie mogli się więc poczuć dosłownie jak w busie, a samochód nie bez przyczyny był popularny w zakresie przewozów pasażerskich. Modele japońskie, australijskie i brytyjskie miały drzwi po lewej stronie, a północnoamerykańskie i europejskie po prawej. Oczywiście zależało to od tego, gdzie znajdowała się kierownica, po której stronie drogi jechali i gdzie wysiadali pasażerowie z tyłu.

ZOBACZ TAKŻE
Volvo Amazon (1956-1970) - prekursor bezpieczeństwa | Klasyka gatunku

W ofercie oczywiście benzyna i olej napędowy

Previa była wyposażona w całkowicie aluminiową czterozaworową benzynę DOHC z czterema cylindrami o pojemności 2,4 litra, oczywiście już z wielopunktowym wtryskiem elektronicznym. Samochód miał moc maksymalną 132 KM (97 kW) dla Europy, 135 KM (99 kW) dla Japonii albo 137 KM (101 kW) dla Stanów Zjednoczonych. 

Inną alternatywą 2,2-litrowy turbodiesel o mocy 100 KM (74 kW) z turbodoładowaniem, głównie na krajowym rynku Japonii. Obie jednostki zostały całkowicie przeprojektowane przez inżynierów. Klienci mieli do wyboru dwa rodzaje skrzyni biegów: 5-biegowy manual albo 4-biegowy automat z tradycyjnym konwerterem hydraulicznym. Sprzedawana była również wersja ze stałym napędem na cztery koła pod nazwą All-Trac.

toyota previa wnętrze

Samochód był zbudowany na unikalnej platformie

Podwozie miało duży rozstaw osi, który wynosił 2865 mm. Przednie zawieszenie składało się z dolnych wahaczy, kolumn McPhersona i stabilizatora, z tyłu była głównie pojedyncza oś z wahaczami wzdłużnymi, choć droższe wersje miały bardziej wyrafinowane podwójne wahacze. Odpowiedni komfort zapewniały sprężyny śrubowe i teleskopowe amortyzatory. Podstawowe modele miały hamulce bębnowe, ale w wyższych specyfikacjach obecne już były hamulce tarczowe. Dopłacić trzeba było także za ABS. 

Unikalna platforma samochodu nie mogła być używana w innych modelach i nie pasowała do większych jednostek napędowych, takich jak V6. Pierwsza Previa nie była lekka, ponieważ ważyła aż 1,7 tony. Zużycie paliwa w silnikach benzynowych oscylowało w granicach 11-13 litrów na 100 km. Zbiornik paliwa miał 60 litrów, więc zasięg samochodu wcale nie był imponujący.

ZOBACZ TAKŻE
Aston Martin Bulldog - klapa projektu wbrew sobie | Zapomniane koncepty

Siedem osób? Mało!

Samochodem można było przewozić co najmniej siedem, ale także osiem osób. Zależało to od tego, czy w środkowym rzędzie były dwa osobne „kapitańskie” krzesła,  czy ławki dla dwóch, a nawet trzech pasażerów. Toyota podała rozmiar bagażnika w konfiguracji pięcioosobowej (670 l) i dwumiejscowej (1600 l).

Klimatyzacja w tym samochodzie najczęściej była koniecznością. Jedynie słupki B zasłaniały panoramiczny widok z bogato przeszklonego samochodu, który nagrzewał się na słońcu niemiłosiernie. Dopiero po jakimś czasie Toyota wprowadziła przyciemniane szyby, które rozwiązały ten problem. 

W wyposażeniu znajdowała się m.in. mała lodówka połączona z podgrzewaczem do napojów. Praktyczna rzecz.

toyota previa liczba siedzeń

Lucida, Emina i lifting

Po rozpoczęciu produkcji w Japonii w styczniu 1990 roku Previa w marcu wjechała do USA, ale model Estima pojawił się na rynku krajowym dopiero 12 maja. Kraje europejskie otrzymywały dostawy stopniowo od września 1990 r. W styczniu 1992 roku w Japonii miały swoją premierę mniejsze wersje Estima Lucida i Estima Emina, węższe o 11 cm i krótsze o 7 cm. Różniły się też konstrukcją, miały inną maskę, bardziej okrągłe reflektory, wypukłe przednie błotniki, a także duże kierunkowskazy rozciągające się na boki. Tylne reflektory były całkowicie ze sobą połączone, ponieważ miejsce na tablicę rejestracyjną znajdowało się w zderzaku. Inne było także wnętrze. 

Sierpień 1994 r. to kolejny ważny moment dla tego modelu. Właśnie wtedy wprowadzono bowiem doładowane jednostki. I tu ciekawostka – nie z turbosprężarką wydechową, ale z mechaniczną sprężarką. Po tych zmianach moc samochodu wzrosła do 160 KM (118 kW). Doładowanie włączało się, gdy osoba za kierownicą gwałtownie wcisnęła pedał przyspieszenia, a jednostka sterująca za pośrednictwem sprzęgła elektromagnetycznego wydała rozkaz – gazu! Samochód pojawił się w dużych ilościach w Japonii i USA, ale w Europie był rzadko spotykany. Z przyczyn, które nie do końca można dzisiaj ustalić, był dość popularny w Holandii. Na Starym Kontynencie auto miało zresztą nieco niższą moc maksymalną – 156 KM (115 kW). Wersja ta otrzymała też większy zbiornik paliwa o pojemności 75 litrów. 

Pierwsza Toyota Previa odniosła sukces, choć momentami miała ciężko

Na początku 1998 roku Previa zniknęła z USA, gdzie sprzedawano ją od marca 1990 roku, zaledwie dwa miesiące po debiucie w Japonii. Ostatnie modele, począwszy od 1996 roku, posiadały wyłącznie silniki doładowane. Jego konkurentami były głównie minivany koncernu Chrysler. Prezes Lee Iacocca, słynny menedżer, który uratował amerykańskiego producenta samochodów w latach 80., oskarżył Toyotę o obniżanie cen, aby zdobyć większy udział. Nic takiego nigdy nie zostało jednak udowodnione. 

ZOBACZ TAKŻE
Zapomniane koncepty - Citroen Karin, czyli jeżdżąca piramida

W przeciwieństwie do dużych Chryslerów, Dodge’a i Plymoutha, Toyota nie miała sześciocylindrowego silnika, dlatego pojawiła się wersja ze sprężarką. Z konkurencją rywalizowała głównie przestrzenią wewnątrz i wygodą podczas długich podróży. Nie zdobyła jednak znaczącego udziału w północnoamerykańskim rynku. I to w czasach kiedy Amerykanie bardzo narzekali na jakość krajowych samochodów i kupowali zagraniczne.

Toyota Previa nie była także prymusem jeśli chodzi o bezpieczeństwo. Amerykański instytut IIHS (Insurance Institute for Highway Safety) wystawił jej złą ocenę. Pojazd miał bowiem braki w wytrzymałości szkieletu, a pasażerowie podczas wypadku naprawdę mogli skończyć marnie. Podczas testów manekin dosłownie złamał się na pół. 

Produkcja pierwszej generacji zakończyła się w fabryce Fujimac w Kariji w grudniu 1999 r. I została natychmiast zastąpiona przez następcę, seryjną wersję konceptu HV-M4. Ogólnie jednak samochód z pewnością nie odniósł porażki – wyprodukowano bowiem ok. 1,15 mln egzemplarzy. Dodać należy, że Previę na chwilę obecną można dopisać do historii motoryzacji. Trzecia generacja modelu produkowana od 2006 roku zakończyła swój żywot w listopadzie 2019 roku.

4.6/5 (liczba głosów: 10)

The requested resource was not found on this server.

Skomentuj

Skomentuj

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Reklama
Reklama