Peugeot 907 – francuskie Ferrari | Zapomniane koncepty

Na początku obecnego tysiąclecia Francuzi zamarzyli o własnym Ferrari. W 2004 roku ówczesny szef designu Peugeota, Gérard Welter, który przez wiele lat budował całkiem niezłe wyścigówki startujące w słynnym 24-godzinnym wyścigu Le Mans. To właśnie jego auto, a więc WM P88 z silnikiem Peugeota pod maską, przekroczyło w 1988 roku barierę 400 km/h, co pośrednio doprowadziło do wybudowania szykan na prostej Hunaudières. Potem były auta od WR, a więc Welter Racing. Projektant zawsze jednak marzył o pracy w Ferrari, jednak nigdy się takowej nie doczekał. Zamiast tego postanowił stworzyć swoje własne Ferrari. Właśnie w ten sposób powstał jednorazowy i co ważne jeżdżący koncept – Peugeot 907. Można go nawet nazwać duchowym spadkobiercą Oxii (choć nie tak ekstremalnym), którą też niegdyś opisywaliśmy.

Peugeot 907 – niespełnione marzenie o pracy w Ferrari

Jego marzenie ucieleśniło się dzięki pomocy innego utalentowanego projektanta, jakim bez wątpienia był Jean Christoph Bolle-Reddat. W efekcie tej współpracy powstał zjawiskowy prototyp supersamochodu, który zaprezentowano podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu w 2004 roku. Samochód wzbudził zachwyt klasycznymi proporcjami niczym we włoskim Gran Turismo, a więc długą maską, krótką kabiną wciśniętą nad tylną oś oraz masywnymi tylnymi nadkolami. Agresywne kształty pojazdu korespondowały z wówczas nowym językiem stylistycznym marki, zaś przednie lampy nawiązywały w pewnym stopniu do 407. Z kolei proporcje nadwozia przywodzą na myśl Mercedesa SLR McLaren. Dziewiątka w nazwie pojazdu symbolizowała, że nie jest to zwykłe auto, tak samo było na początku lat dziewięćdziesiątych z wyścigowym 905. W przypadku 907 chodziło jednak o pojazd cywilny.

Pod wielką maską znalazła się równie duża jednostka V12 o pojemności 6 litrów. Powstała ona w wyniku połączenia dwóch jednostek V6 o pojemności 3 litrów każda. Silnik umieszczono tuż za przednią osią i współpracował on z 6-biegową skrzynią sekwencyjną marki Sadev. Zamontowano ją wspólnie z mechanizmem różnicowym z tyłu, tworząc układ transaxle. Z silnikiem łączył ją niespełna metrowy, szybkoobrotowy wał osłonięty rurą (torque tube). Napęd trafiał oczywiście na tylną oś. Według twórców Peugeot 907 rozwijał 500 KM (prawdopodobnie, gdyż żadna hamownia w dziale badawczo-rozwojowym PSA nie nadawała się, by tę moc zmierzyć) i rozpędzał się od 0 do 100 km/h w około 4,5 sekundy, zaś jego prędkość maksymalna wynosiła podobno 300 km/h. Samochód miał ważyć 1400 kg, a więc dosyć mało. 

Miks Mercedesa SLR i Ferrari

Wszystko dzięki nadwoziu z włókna węglowego, które pokryto lakierem w kolorze molibdenowej szarości (Molybdenum Grey). Do samonośnej struktury nadwozia przymocowano cztery półosie oraz elementy zawieszenia z podwójnymi wahaczami. Dach i przednia szyba tworzyły jedną, całkowicie przeszkloną powierzchnię przechodzącą w tylną szybę. Do wspomnianego Mercedesa SLR nawiązywały natomiast umieszczone w bocznych progach podwójne końcówki układu wydechowego. Ciekawie prezentował się też przeszklony panel na masce z widokiem na mocarną V12-tkę oraz charakterystyczne dla marki wcięcie na grill. Tył z kolei przypomina połączenie Mercedesa SLR i Peugeota 407 Coupe. Można się spierać, czy design Peugeota 907 jest udany czy nie, jednak z pewnością jest to samochód nietuzinkowy. 

Peugeot 907 mierzył 4,37 m długości, 1,88 m szerokości oraz 1,21 wysokości. Rozstaw osi liczył 2,5 m, zatem kabina oferowała wygodne warunki do podróżowania dla dwóch pasażerów. W końcu 907 to nie ekstremalny sportowiec, a raczej luksusowe Gran Turismo. Kabinę wykończono skórą i alcantarą. Co ciekawe, zarówno kierownicę jak i drążek zmiany biegów wykonano z prawdziwego drewna. Zestaw cyfrowych zegarów w stylu retro prezentował się dość futurystycznie jak na owe czasy i kontrastował z umieszczonym centralnie dotykowym ekranem systemu multimedialnego, za pomocą którego sterowano m.in. nawigacją oraz radiem.

Powstał tylko w celach marketingowych

Niestety Peugeot 907 powstał tylko i wyłącznie w celach marketingowych, stąd też szanse na jego wdrożenie do produkcji były praktycznie zerowe. Miał on jednak zainagurować nową stylistykę aut tej marki, którą otrzymały potem m.in. wspomniany wcześniej 407 czy też miejski 207.