Dodge Caliber – amerykański kompakt wyprzedził modę na crossovery

Choć Dodge’a kojarzymy głównie z Challengerem oraz Chargerem, miał on też w ofercie mniejsze i bardziej przyjazne dla portfela samochody. W przeciwieństwie do wspomnianych modeli nie cieszyły się one jednak zbytnią popularnością, stąd też ich kariera rynkowa nie była przesadnie długa. Jednym z takich pojazdów był produkowany od 2006 do 2011 roku Dodge Caliber. Był on seryjną wersją zaprezentowanego na targach w Genewie w 2005 roku prototypu Caliber Concept. Warto dodać, że Caliber jest następcą Dodge’a Neona. Co ciekawe, Dodge Caliber był dopiero pierwszym globalnym modelem tej marki. Występował on bowiem – pod inną nazwą – na każdym kontynencie. Był też dostępny we wszystkich krajach Europy, także w Polsce. Nast

Dodge Caliber – hatchback z cechami crossovera

Dodge Caliber bazował na platformie PM/PK opracowanej we współpracy z Mitsubishi. Korzystają z niej także Jeepy Compass oraz Patriot. Caliber jest pięciodrzwiowym hatchbackiem, jednak jego muskularne, kanciaste nadwozie z podniesionym prześwitem nawiązują do crossovera. Potwierdzają to też muskularne nadkola oraz wysoko poprowadzona linia okien. Samochód mierzył 4415 mm długości, 1748 mm szerokości oraz 1534 mm wysokości. Rozstaw osi liczył 2364 mm. Był zatem całkiem spory jak na auto kompaktowe, zwłaszcza wtedy. Samochód uzyskał 4 gwiazdki w teście Euro NCAP.

Jednocześnie typowa dla Dodge’a amerykańska stylistyka miała zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Przód został zdominowany przez atrapę chłodnicy z typowymi dla marki krzyżowymi poprzeczkami wykonanymi z imitacji chromu. Tył natomiast wyróżniały duże lampy umieszczone w narożnikach nadkoli. Pod koniec 2009 roku Dodge Caliber przeszedł modernizację. Zmodyfikowano zderzaki i reflektory oraz wprowadzono nowy projekt deski rozdzielczej z dwukolorową konsolą centralną i nieco lepszymi materiałami oraz nowy silnik diesla. Poprawiono też spasowanie wnętrza, które przed liftingiem trzeszczało na nierównościach.

Nie ukrywa amerykańskiego rodowodu

Kabina małego Dodge’a jest typowo amerykańska, a więc prosta, bez polotu i łatwa w obsłudze. Materiały również odbiegają od europejskich rywali, choć jak na samochód rodem z USA nie jest najgorzej. Duże nawiewy, duże pokrętła i przyciski – Caliber nie ukrywa swojego rodowodu. Pomimo dużego nadwozia samochód nie grzeszy przestronnością, zarówno z przodu jak i z tyłu. Bagażnik o pojemności od 352 do 1013 litrów również rozczarowuje, podobnie jak same fotele i kanapa, które są słabo wyprofilowane i za krótkie. Caliber również prowadzi się jak typowy „amerykaniec” – lubi się zatem przechylać w zakrętach, zaś jego układ kierowniczy i hamulce nie grzeszą precyzją. Auto nastawiono typowo na komfort. Typowo amerykański jest też prędkościomierz z podwójną skalą oraz zielone podświetlenie liczników i wyświetlaczy. Zaletą Calibra jest z pewnością wysoka pozycja za kierownicą.

Wyłącznie silniki R4 – benzynowe i diesle

Dodge Caliber dostępny był z wolnossącymi benzynowymi jednostkami R4 o pojemności od 1.8 do 2.4 litra, a także z 2- oraz 2.1-litrowymi turbodieslami. Bazowy benzyniak 1.8 rozwijał 140 lub 150 KM oraz 169 Nm. Współpracuje on z 5-biegową skrzynią manualną i rozpędza auto od 0 do 100 km/h w 12 lub 11,9 s i oferuje prędkość maksymalną na poziomie 180 lub 185 km/h. W Polsce Caliber występował tylko z mocniejszym silnikiem o pojemności 2 litrów, rozwijającym 156 KM oraz 190 Nm. Napęd także trafia na przednie koła za pośrednictwem 5-biegowej skrzyni manualnej. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmuje 11,2 s, zaś prędkość maksymalna wynosi 198 km/h.

Był też większy i mocniejszy silnik o pojemności 2.4 litra oferowany w wariancie R/T. Rozwija on 173 KM oraz 223 Nm (od 0 do 100 km/h w 9 s i prędkość maksymalna 197 km/h). 2-litrowy oraz 2.4-litrowy warianty były dostępne z opcjonalną skrzynią bezstopniową firmy Jatco. Spotkamy ją także w egzemplarz pochodzących z USA, podobnie jak napęd 4×4 w silniku 2.4. Wszystkie jednostki benzynowe mają wielopunktowy wtrysk paliwa oraz rozrząd oparty na łańcuchu. 

Topowy SRT-4 – niezłe daily

Na szczycie oferty benzyniaków stała turbodoładowana wersja SRT-4 (zaprezentowana w 2008 roku). Otrzymała ona 2.4-litrową jednostkę o mocy 295 KM i maksymalnym momencie obrotowym 363 Nm. Za przeniesienie napędu odpowiadała 6-biegowa skrzynia manualna. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmowało 6,7 sekundy, zaś prędkość maksymalna to 245 km/h. Poza osiągami wariant SRT-4 wyróżniał się sportowym ogumieniem, większymi felgami, przemodelowaną atrapą chłodnicy, sporym wlotem powietrza na masce, sporą końcówką układu wydechowego, dyfuzorem oraz wieńczącym klapę bagażnika spojlerem. Wydatne felgi skrywały także większe tarcze hamulcowe z lakierowanymi na czerwono zaciskami. Auto miało też utwardzone i obniżone zawieszenie oraz elektroniczną blokadę mechanizmu różnicowego.

Caliber SRT-4

Oprócz tego w ofercie był 2-litrowy turbodiesel od Volkswagena. Jest to dobrze znana i owiana złą sławą jednostka 2.0 TDI z pompowtryskiwaczami, rozwijająca 140 KM oraz 320 Nm. Zapewnia on przyspieszenie od 0 do 100 km/h w 9,3 s i prędkość maksymalną na poziomie 196 km/h. Napęd trafiał w niej na przednią oś za pośrednictwem 6-biegowej skrzyni manualnej. Mimo to w Dodge’u nosił on oznaczenie CRD, błędnie wskazujące na obecność wtrysku common rail. Po liftingu pod koniec 2009 roku felerną jednostkę VW zastąpiono znacznie lepszym, opartym na łańcuchu turbodieslem 2.1 CRD rodem z Mercedesa, o mocy 163 KM (także z 6-biegowym manualem). Przyspieszenie od do 100 km/h zajmuje 9,7 s, zaś prędkość maksymalna to 198 km/h.

Dodge Caliber – usterki

2-litrowy diesel cierpi cechuje się niską trwałością wtryskiwaczy oraz problemami z pękającymi głowicami. Jest też głośny i często ma duży przebieg. W zamian odwdzięcza się niskim spalaniem i dobrą dynamiką. Silnik 2.1 CRD natomiast jest rzadko spotykany ze względu na krótki czas, przez jaki był oferowany. Dla odmiany jednostki benzynowe są trwałe. Ich usterki ograniczają się głównie do zużycia oleju oraz zatkanych przepustnic.

Problemem Dodge’a Calibra okazuje się postępująca korozja podwozia – lepiej zwrócić na to uwagę przy zakupie. Z tyłu zastosowano niezależne zawieszenie, zaś kompletne zestawy wahaczy kosztują ok. 500 zł za oś. Elektronika pokładowa jest dosyć stabilna. Jedynym utrapieniem są dość często przepalające się żarówki. Ponadto spora masa pojazdu (ok. 1400 kg) powoduje szybkie zużycie tarcz i klocków hamulcowych. Komplet tarcz i klocków na przednią oś kosztuje od 300 do 600 zł, zaś sprzęgło – w zależności od silnika – od 700 do 1800 zł.

Caliber SRT-4

Numer VIN znajdziemy w trzech miejscach – na obudowie deski rozdzielczej przy wycieraczce kierowcy, na naklejce w słupku środkowym lewym (przy fotelu kierowcy) oraz na podłodze pod fotelem pasażera (pod wykładziną). Jest to o tyle istotne, iż wiele egzemplarzy pochodzi z USA i potrafią mieć one „luki” w historii. Na szczęście nie brakuje też  egzemplarzy z polskiego rynku. Za egzemplarz z 2007 roku z benzynowym silnikiem trzeba liczyć co najmniej 15-20 000 zł, zaś za wariant SRT-4 ponad 30 000 zł. Podaż rynkowa jest stosunkowo niewielka, choć pamiętajmy, że auto nigdy nie cieszyło się szczególnym powodzeniem. Wiele aut ma instalację LPG. Sporo egzemplarzy ma pod maską 2-litrowego turbodiesla – są one tańsze od benzyniaków.

Podsumowanie

Dodge Caliber z pewnością ma sporo atutów i jest dość niedocenianą propozycją także na rynku wtórnym. Z silnikami benzynowymi nie sprawia on wielu problemów, oferując wysoki komfort jazdy i tanią eksploatację w przypadku założenia instalacji LPG. Ponadto jako SRT-4 może pełnić także rolę weekendowej zabawki. Uważać trzeba natomiast na diesle i egzemplarze rodem z USA. Za samochodem przemawia relatywnie przystępna cena zakupu oraz jego amerykański styl, który jednak ma równie dużo zwolenników, co przeciwników. Wydaje nam się, że oprócz ciasnego i słabo wykonanego wnętrza Calibrowi na przeszkodzie stanęła niechęć wielu osób do egzotycznych aut, a także fakt, iż… nieco wyprzedził modę na kompaktowe crossovery, która wówczas dopiero raczkowała. Wtedy to bowiem sprzedawały się jedynie crossovery popularnych marek, zaś te bardziej egzotyczne spychano na dalszy plan.